Engin Erkiner: Sık tekrarlanan bir olaydır: Bir kız evden kaçar. Babası çok kızar. Saatlerce kıza küfreder. Sonra biraz sakinleşince aklına gelir ve sorar: “Bu kız neden kaçtı?”  Beklenmedik ya da aslında beklenmesi gereken ama değişik nedenlerle önceden görülemeyen bir olay karşısında önce feveran etmek, aklına geleni söylemek, daha sonra mantıklı sorular sormaya başlamak, toplumsal özelliklerimizden bir tanesidir. Kürtlerin anadil ve özerklik talepleri karşısında siyaset erbabının tepkisini de buna benzetiyorum: öfkeyle ağızlarına ne gelirse söylüyorlar. Sakinleşmeleri ve daha mantıklı düşünmeleri zaman alacak gibi görünüyor…

Tartışmıyorlar ve sadece “olmaz ve olamaz” diyorlar.

Engin Erkiner: Yıllar önce bir ABD generali şöyle demişti: “Türkiye’nin en iyi ihraç ürünü ordusudur.”

AKP, Genelkurmay’ın bağımsız hareket olanaklarını kısıtlıyor, ama Türkiye eskisinden daha da hızlı silahlanıyor. Böylesine bir silahlanma akla ister istemez “kime karşı ve ne için” sorularını getiriyor.

Engin Erkiner: 32 yılı geride bırakan PKK’nin salt bir silahlı mücadele hareketi olarak değerlendirilmesinin eksik olduğu, örgütün Kürt toplumunda önemli sosyal ve kültürel değişimin dinamiğini de temsil ettiği savunuluyor.

1978’den ve özelikle de 1984’ten günümüze kadar geçen zamana bakıldığında önemli bir değişim görülüyor. Bunu görmek için teorik tahlile gerek yok, zira Kürt toplumu için 2010 ile 1984 arasındaki büyük farklılık açık olarak görülebiliyor.

Başka bir yandan ise, bu belirleme önemli bir özellik taşımıyor. Bakabilen herkesin görebileceği bir değişim söz konusudur.

Bu değişim hangi dinamiklerin sonucu ortaya çıkmıştır? Neden bugün görülen türden bir değişim ortaya çıkmıştır da başka türlüsü çıkmamıştır?

Bu soruların cevaplandırılması bakabilmekten fazlasını, değişimin iç dinamiklerinin araştırılmasını gerektirir.